Kan 'gebed' een land veranderen? Finnen zijn niet zo snel enthousiast of uitbundig; laat staan als ze bidden. Zaterdag zat ik een stadion vol enthousiaste biddende Finnen... Afgelopen week waren we als Nederlandse delegatie aanwezig bij de ChristDay en European Forum on Prayer and Transformation in Turku (Finland).

Turku is een bedrijvige Finse havenstad aan de oostzee, gebouwd langs de oevers van de rivier de Aura. Het Finse straatbeeld en landschap lijkt veel op de middeneuropese (Eifel/Ardennen) maar dan met meer water (16.000 meren), naaldbossen en wat minder glooiend. Opvallend is de taal waaraan totaal geen touw valt vast te knopen. Als diep-Fries kon ik me des te meer herkennen in de droge Finse humor, gevoel voor understatements en de scandinavische liefde voor natuur.

De ChristDay (Op z'n fins: 'Kristus Praina') is een nationale gebedsviering in een stadion vol enthousiaste alsook droge en nuchtere Finnen. De dag begon vrijdagavond en ging door tot zaterdagavond laat. Alle gemeenten (ca. 450) en kerken in Finland (heel veel Lutherse parochies) deden mee. En dat op allerlei manieren, variërend van swingende worship, doodse stilte (in een vol stadion!), prayerwalls, 24/7-prayercorners tot en met 7000-voudig ministrygebed.

Veelzeggend was de publieke schuldbelijdenis voor het materialisme waarmee we elkaar en de wereld kapot maken. En voor alle vormen van minderwaardigheid waarmee we onszelf en onze Schepper te kort doen.

Meest bijzonder was het moment waarop alle 450 regio's van het land met hun vlag het stadion in liepen. Hierop volgde een gebed door kerkleiders van 30 kerkgenootschappen voor elkaar. En een verwelkoming van de vlaggen van de migranten die in het land wonen in het midden van het kruis. Een moment waarmee een onvergetelijk statement werd gemaakt: we zijn samen één. Met en voor onze wereld...

Bekijk hier de foto-serie

Bekijk hier de introductie video van de Christusdag in Turku, Finland.

 Christusdag  - Presentatie (Engelse ondertiteling)